بهار در گذشته های بسیار دور از منظرهای زیبا و از نعمت های خدادادی و طبیعی زیادی بهره مند بوده به طوری که زین العابدین شیروانی در سنه 1253 ه ق، سپاهیان هلاکوخان و مغول، آن را ویران و قلعه شهر را با خاک یکسان کردند. در سال 800 هق امیر تیمور گورکانی ، هفت ایل که یکی از آنان ایل بهارلو بود به نواحی کردستان و همدان کوچانده و ییلاق خود را همچون فراتکین(یکی از امرای سلجوقی به سال 308 هق) مرغزار و چمن های بهارقرارداد. در سال 1290 هق جنگی بین سپاهیان مشروطه خواه به فرماندهی (پیرم خان ارمنی) ودست نشانده های محمد علی شاه در دشت بهار صورت گرفت اما بارزترن و قدیمی ترین این حملات و چشم دوزی مربوط به حمله حسام الدین خلیل بن بدر می باشد ک در این رباعی سلیمان شاه به خوبی منعکس است تاریخ وقوع این هجوم به تصریح ابن ابی الحدید که خود معاصر واقعه بوده به سال 370 هق اتفاق افتاده اما به روایت صاحب الحوادث الجامعه ، ص 286 در سنه 643 هق روی داده است. هرچند نباید از روایت تاریخ گزیده نیز که آن واقعه را به سال 553 هق می داند غافل ماند. به هر حال تاریخ هر روایت را که بپذیریم ، هیچ یک از قدمت تاریخی بهار نمی کاهد. بلکه نشانگر پیشینه تاریخی بسیار دور این شهر است؛ به گونه ای که از تاریخ جهانگشای جوینی بر می آید بهار در زمانهای بسیار دور جزو کردستان به شمار می رفته ولکن اینک استان همدان محسوب می شود.((سلیمان شاه صاحب ترجمه حاکم کردستان بوده و پایتخت او قلعه ای بوده موسوم به بهار یا وهار واقع در دو فرسنگی شمال غربی همدان که اکنون نیز قصبه به همین اسم (بهار) در همان نقطه، باقی است و سابقاً بهار جزو کردستان به شمار می آمده و اکنون جزو حکومت همدان محسوب است.)) ودر جای دیگر نزدیک به همین مضمون آمده است : (( وعاقبت انهزام بر سلیمان شاه افتاد و قلعه بهار و بعضی از ولایت کردستان به تصرف لران درآمد.)) در مورد وجه تسمیه بهار، دو نظریه محتمل است : یکی به سبب اسکان ایل بهارلو در زمان صفویه در این منطقه و نظر دیگر از لحاظ زبانشناسی است براین بناکه شاید بهار در اصل وهار بوده باشد که به مرور زمان به بهار تبدیل شده است. وهار مشتق است از (وه) به معنی خوش واز اصوات تحسین است و (ار) پسوند صفت فاعلی به معنی دارندگی است اما در مورد شهرت آن به سیمینه رود وجود رود مهم سیمینه در حاشیه این شهر است. شهرستان بهار به لحاظ فرهنگی و نژادی مردمانی تولید گر ، سخت کوش و معتقد به ارزشها و مفاخر اسلامی و تشیع علوی را در خود جای داده است